Agroni, një shqiptar 52-vjeçar që jeton prej vitit 1998 në Stockholm, besonte se kishte bërë gjithçka që mundej për babanë e tij në Kosovë.
Për afro 30 vjet ai i dërgonte para çdo muaj, paguante shpenzimet e shtëpisë, ilaçet, riparimet dhe çdo nevojë tjetër që dilte. Kur gjendja e tij ekonomike u përmirësua, ndihma u bë edhe më e madhe.
Prindërit e tij jetonin në një fshat pranë Podujevës. Pas vdekjes së nënës, Agroni i kërkoi babait të transferohej në Suedi, por ai refuzoi.
“Unë këtu i kam varret, tokën dhe shtëpinë. Në Suedi do të rrija vetëm duke pritur të vdisja”, i kishte thënë.
Babai qëndroi në Kosovë dhe me kalimin e viteve nisi të mbështetej gjithnjë e më shumë te fqinji i tij, Naimi.
Në telefon, ai i tregonte shpesh Agronit:
“Naimi ma solli bukën.”
“Naimi më çoi te mjeku.”
“Naimi e pastroi borën para derës.”
Agroni e falënderonte dhe, herë pas here, i linte edhe para për karburantin apo shpenzimet që mund të kishte. Por ai nuk e dinte se ndihma e Naimit shkonte shumë më larg.
Dy vjet para se të ndërronte jetë, babai pësoi një goditje të lehtë në tru. Agroni shkoi në Kosovë dhe e pa në këmbë, duke folur normalisht dhe duke këmbëngulur se mund të kujdesej vetë për veten.
Ai e besoi.
Vazhdoi ta telefononte çdo mbrëmje dhe ta pyeste nëse kishte ngrënë, nëse kishte marrë ilaçet apo nëse i duhej diçka.
Përgjigjja ishte gjithmonë e njëjtë:
“Ju vetëm rrini mirë.”
Pas vdekjes së babait, Agroni u kthye në Kosovë për varrimin.
Vetëm disa ditë më vonë, teksa po rregullonte dokumentet e trashëgimisë, zbuloi diçka që nuk e priste.
Pemishtja e familjes, rreth dy hektarë tokë, nuk ishte më në emër të babait.
Tetëmbëdhjetë muaj para vdekjes, prona i ishte kaluar Naimit me kontratë të noterizuar.
Agroni shpërtheu.
Shkoi menjëherë te fqinji dhe e akuzoi se kishte përfituar nga gjendja shëndetësore e të atit.
“Për gati 30 vjet unë i kam dërguar para. Unë ia kam paguar çdo gjë. Ti ke shkuar disa herë në farmaci dhe në fund ke marrë tokën”, i tha ai.
Naimi nuk u grind.
Vetëm i kërkoi të kthehej të nesërmen.
Ditën tjetër erdhi me një dosje të mbushur me dokumente.
Brenda kishte raporte mjekësore, fatura ilaçesh, termine spitalore dhe dokumente që tregonin se babai kishte qenë i aftë për të marrë vendimin për pronën.
Por ajo që e ndryshoi gjithçka ishte një fletore.
Në të ishin shënuar me data të gjitha rastet kur Naimi dhe familja e tij ishin kujdesur për babanë.
“14 janar – u rrëzua pranë banjës, ora 02:10.”
“3 shkurt – temperaturë 39, dërguar në urgjencë.”
“18 mars – ndërruar fashat.”
“7 prill – nuk mundi të ngrihej nga shtrati.”
Faqet vazhdonin për më shumë se dy vjet.
Naimi i tregoi se pas goditjes në tru, babai kishte pasur ditë kur nuk mund të vishej vetë. Kishte rënë natën, kishte pasur nevojë për ndihmë për t’u ngritur, ndërsa gruaja e Naimit i gatuante dhe djali i tyre e shoqëronte për analiza.
Agroni mbeti pa fjalë.
“Pse nuk më treguat?”, e pyeti.
“Na e kishte ndaluar. Thoshte se ti do ta lije punën dhe do të vije. Nuk donte të bëhej barrë për ju”, iu përgjigj Naimi.
Në fund të dosjes ishte edhe një zarf me emrin e Agronit.
Brenda kishte një letër nga babai.
“Mos u hidhëro për tokën. Pa ty nuk do ta kisha rregulluar shtëpinë dhe nuk do t’i kisha blerë ilaçet. Por Naimi më ka ngritur nga dyshemeja natën. Ti më ke dhënë siguri nga larg. Naimi më ka dhënë duart e tij nga afër. Tokën ia dhashë atij, sepse asnjë para nuk ia paguan kohën që ma ka dhënë.”
Agroni e lexoi letrën dy herë.
Më pas mësoi se babai kishte kursyer një pjesë të parave që ai i kishte dërguar dhe ia kishte lënë atij, me porosinë që t’i përdorte për studimet e mbesave.
Të nesërmen, Agroni shkoi te Naimi dhe i kërkoi falje.
Naimi i tha se ishte gati t’ia kthente pemishten, vetëm që prona të mos bëhej shkak për armiqësi.
Agroni refuzoi.
Vendimi kishte qenë i babait dhe ai vendosi ta respektonte.
Atë vjeshtë u kthye sërish në Kosovë dhe punoi krah për krah me Naimin në pemishte.
Në fund të ditës, fqinji i dha një arkë me mollë.
“Këto janë nga rreshti që e ka mbjellë babai yt”, i tha.
Agroni e mori arkën me vete në Suedi.
Sot ai thotë se e kupton ndryshe kujdesin ndaj prindërve.
Paratë mund të paguajnë ilaçet, ushqimin dhe ngrohjen.
Por jo gjithmonë mjaftojnë.
Sepse ka momente kur ajo që vlen më shumë është të kesh dikë pranë.
Dikë që të ngrejë nga dyshemeja në orën dy të mëngjesit.