Një nga rrëfimet më të pazakonta dhe më të mistershme që lidhet me Kishën e Shna Ndout në Laç i përket vitit 1981, në një nga periudhat më të ashpra të regjimit komunist në Shqipëri, kur besimi fetar ishte ndaluar dhe objektet e kultit ishin shkatërruar, mbyllur ose kthyer në ndërtesa me funksione të tjera.
Sipas një dëshmie të përcjellë ndër vite dhe të cituar edhe nga Radio Vatikani, një grup prej 32 ushtarësh mori urdhër të shkonte në kodrën e Shna Ndout për të shembur pjesët e mbetura të rrethimit të kishës. Objekti ishte dëmtuar rëndë më herët, por vendi vazhdonte të ruante një rëndësi të veçantë për besimtarët, të cilët edhe në fshehtësi e konsideronin kodrën si një hapësirë të shenjtë.
Rrëfimi thotë se, pasi ushtarët nisën punën dhe shembën një pjesë të murit, ndodhi diçka që tronditi të gjithë të pranishmit. Sipas dëshmisë, të 32 ushtarët mbetën papritur të paralizuar nga mesi e poshtë dhe nuk ishin më në gjendje të lëviznin normalisht.
Ngjarja, sipas të njëjtit rrëfim, shkaktoi shqetësim të madh dhe disa prej ushtarëve u dërguan jashtë vendit për trajtim mjekësor, konkretisht në Austri, ndërsa të tjerë u shtruan në Spitalin Ushtarak të Tiranës.
Autoritetet e kohës, sipas versionit të përcjellë, tentuan ta shpjegonin rastin si pasojë të një helmimi ushqimor. Megjithatë, për shumë banorë dhe besimtarë, kjo shpjegim nuk e mbylli kurrë historinë. Rrëfimi vazhdoi të qarkullonte në heshtje nga një brez te tjetri, në një kohë kur të folurit publik për fenë dhe mrekullitë ishte praktikisht i pamundur.
Me kalimin e viteve, episodi u shndërrua në një prej historive më të njohura që lidhen me Shna Ndoun e Laçit. Për besimtarët, ngjarja është parë si një shenjë e fuqisë së vendit të shenjtë, ndërsa për të tjerë mbetet një histori e pazakontë, e mbështjellë me mister dhe pa një shpjegim të dokumentuar përfundimtar.
Edhe sot, Kisha e Shna Ndout në Laç është një nga vendet më të vizituara të pelegrinazhit në Shqipëri. Çdo vit, mijëra besimtarë ngjiten drejt kodrës për t’u lutur, për të ndezur qirinj dhe për të kërkuar shërim apo ndihmë shpirtërore. Pikërisht për këtë arsye, historia e 32 ushtarëve vazhdon të përmendet si një nga “mrekullitë e Laçit”, një rrëfim ku besimi, frika dhe misteri ndërthuren me një nga periudhat më të errëta të historisë shqiptare.
Megjithatë, duke qenë se historia mbështetet kryesisht në dëshmi dhe rrëfime të përcjella ndër vite, ajo duhet trajtuar si një histori e raportuar dhe pjesë e traditës popullore, jo si një ngjarje e provuar përfundimisht nga dokumentacioni mjekësor ose historik.